Dwalingen in Europa-stad: de Brussel-excursie!

De laatste excursie van het jaar ging naar een stad die we allemaal kennen vanwege haar wafels, speciaalbier, chocola en natuurlijk Manneken Pis: Brussel! Wat onze reislustige AEGEE’ers daar gedaan en beleefd hebben? Esther vertelt jullie haar belevenissen!

Na een lange reis van Groningen naar ons hostel in Brussel zou je denken dat we moe waren, maar eigenlijk was ik reuze benieuwd wat deze stad te bieden zou hebben. Mijn vragen zouden al snel beantwoord worden aangezien ons bezoek begon met een citytour. Langzaam ontdekten we de stad een beetje maar datgene wat ik me nog het beste kan herinneren is de met goud overladen Grote Markt die absoluut (vrij letterlijk) schitterend was.

De tour zorgde er wel voor dat ik en vele anderen hongerige beren waren geworden.
De Excursie-commissie voelde dit echter perfect aan en verdeelde ons in groepjes om ergens te gaan eten. Moe en uitgeput ging mijn groepje al snel een random restaurant binnen, dat ons naar binnen lokte met een gratis drankje. Dit bleek al snel een grote fout te zijn, aangezien het restaurant ons droog brood, koud vlees (?) verdronken in saus en een supermarktwafel serveerde. Het gratis drankje maakte dit zelfs niet meer goed. Wat wel goed smaakte, was de fantastische Brusselse wafel die ik daarna at. Als ik er nu nog aan terugdenk, zou ik er zo nog weer één willen.

Na een gezellige avond in de stad gingen we weer terug naar het hostel, maar ook hier stond het geluk niet aan onze kant. Met een klein groepje raakten we namelijk verdwaald.
‘Moeten we dat donkere straatje in?’
‘Ja die!’
En zo kwamen we een uur later, in plaats van de beloofde 15 minuten, met de nodige doodsangsten weer aan bij het hostel.

Nachtrust is trouwens een leuk ding, maar als je veel te zien hebt, moet je vroeg wakker worden. Zo kan ik me nog vaag herinneren dat de volgende dag ergens rond 7/8 uur begon. Heel vroeg. We vertrokken zo vroeg voor een bezoekje aan het AEGEE-Europe huis en natuurlijk het hoogtepunt van de reis: het Europees Parlement waar we een kijkje mochten nemen en wat meer over Europa leerden. Het AEGEE huis was gigantisch groot en vooral het plafond was ook heel erg hoog waardoor het voelde alsof je bijna in een paleis was beland. Eigenlijk is het ook nog zo gek niet dat het redelijk groot is want de mensen van AEGEE-Europe werken daar niet alleen maar ze wonen er ook! We kregen een tour door het huis en een speech over AEGEE-Europe en voor we het wisten moesten we door naar het parlement. Iedereen had natuurlijk zijn uiterste best gedaan om er goed uit te zien voor ons bezoek. Iedereen behalve ik want ik was natuurlijk vergeten iets mee te nemen. Een beetje jammer maar dat maakte mijn bezoek er zeker niet minder op. Ik herinner me vooral nog de groote zaal die ze ons lieten zien. Eigenlijk heel bijzonder hoe er zoveel mensen uit zoveel verschillende landen bijeen komen en dat er zoveel tolken nodig zijn om ervoor te zorgen dat iedereen elkaar kan verstaan maar dat ze die moeite nemen om samen te kunnen werken.

Daarna kregen we wat vrije tijd waar we allemaal mochten doen wat we maar wilden. Zo ging ik zelf op zoek naar de koffie waar ik al de hele dag naar verlangde. Later op de avond kwamen we allemaal weer samen en gingen we een Belgische maaltijd nuttigen waarvan ik nog steeds niet weet hoe het precies heet, maar het kwam erop neer dat de meesten stamppot of stoofvlees met friet aten.

Het eten zorgde voor een goede bodem voor de pubcrawl waar het Belgische bier zelfs mij, een niet-bierliefhebber, aangenaam heeft verrast. Toen we aan het einde van de avond (of begin van de ochtend) weer naar huis gingen, liepen we deze keer wel volgens de goede route weer terug naar het hostel.

De volgende ochtend ging iedereen de laatste wensen van de reis nog vervullen. Sommigen gingen al snel weer naar het geliefde Groningen, anderen reisden door naar Antwerpen, bezochten een museum of gingen nog een souvenir scoren. Uiteindelijk belandden we allemaal weer in het mooie Groningen. Dat was dan mijn ervaring met de bekende Brussel-excursie. Over het algemeen was het zeker de moeite waard, en wat wat minder mooie herinneringen zijn, worden toch mooie verhalen.